• Papa Simon vertelt

    Papa Simon vertelt – Het ouderschap

    Welkom bij Papa Simon vertelt. In deze rubriek zal Simon zijn ervaringen als tweelingvader met jullie delen. Elke maand zal hij een nieuwe blog plaatsen om jullie bij te praten. Het is alweer een tijdje geleden dat Simon een blog heeft geplaatst maar hij is weer helemaal terug. Benieuwd naar zijn vorige? Lees hier.
    Deze keer vertelt hij jullie over hoe hij het ouderschap ervaart. Lees je mee?

  • Tweelingvader Simon
    Papa Simon vertelt

    Papa Simon vertelt – Hoe ik de bevalling en daarna heb ervaren

    Welkom bij Papa Simon vertelt. In deze rubriek zal Simon zijn ervaringen als tweelingvader met jullie delen.
    Elke twee weken zal hij een nieuwe blog plaatsen om jullie bij te praten. In zijn vorige blog heeft hij jullie meegenomen in zijn ervaringen tijdens de zwangerschap. (lees hier)
    Deze week vertelt hij jullie over hoe hij de bevalling en de tijd daarna heeft ervaren.

    De bevalling

    Het wachten is eindelijk klaar. Eindelijk? Ja eindelijk, want de 2 maanden voor deze grote dag gingen voor mijn gevoel tergend langzaam voorbij. Ik zag in die periode Kayleigh veranderen, waarbij het er allemaal niet makkelijk op werd. Samen met de gynaecoloog was de beslissing genomen dat wij op 21emei ’s avonds naar het ziekenhuis zouden gaan en de dag erna de bevalling zou worden ingeleid.

    Op naar het ziekenhuis

    Dus zo gezegd zo gedaan, wij stappen in de auto op weg naar het ziekenhuis. En geloof me, dat is heel maf. Waarom? Omdat we beide beseften dat morgen alles anders zou zijn. We verlieten ons huis in de wetenschap dat we de volgende keer thuis zouden komen met 2 kinderen. Wisten wij veel wat ons die week verder te wachten stond…..

    In de rit ernaar toe speelde Nick en Simon (jaja guilty pleasure) ook nog een liedje met daarin de tekst; morgen zal alles anders zijn. Nou hoe maf is dat dan?! We vonden dat allebei best wel lollig.

    In het ziekenhuiskamertje vielen we als een blok in slaap.

    En dan is het zover, we gaan beginnen!! Om 7 uur ging ze aan het CTG apparaat. Ik dacht hoppaaa, dat wordt voor 12 uur m’n kids in de armen! We hadden gelukkig allebei goed geslapen en waren dus vol energie voor deze dag. Na wat inwendig onderzoek en het prikken van de vliezen werd er gestart met weeënopwekkers. Ik was in de veronderstelling dat het allemaal snel zou gaan dan. Er kwamen namelijk vrij snel al behoorlijke contracties; en inderdaad de ontsluiting vorderde….langzaam maar hij vorderde. 

    Op een gegeven ogenblik kreeg Kayleigh beenweeën. Ik had al wat research gedaan en wist dat dat hels moest zijn. En geloof me; ze liet weten dat het hels was. Ze had echt zoveel pijn en raakte zichzelf volledig kwijt. Ik dacht; ik moet haar rustig krijgen. Dus daar ging ik; alles komt goed, alles komt goed, zucht maar rustig weg *puf*puf*pufffffff* Ik had geen idee wat voor puf-methode ik moest uitkramen maar ik had volgens mij zoiets gezien op Youtube. Die mevrouw in dat filmpje deed dat met wat armgebaren. Die heb ik achterwege gelaten; omdat ik zag dat Kayleigh het ondanks mijn pogingen, niet ging trekken. Ze verloor de controle en raakte in paniek. Gelukkig werd er snel gekozen voor een ruggenprik. Hoewel het prikken een tijd duurde kwam er daarna weer rust over haar heen. En dat gaf mij ook rust. 

    Het was ondertussen rond 15:00 uur, en langzaam vorderde de ontsluiting. Kayleigh was echter wel uitgeput door de beenweeën. Ze mocht niks eten, mocht het een keizersnede worden. Toch sloeg ze zich hier vrij aardig doorheen. Tot 19:00 uur…..we waren inmiddels 12 uur bezig. Eigenlijk wel raar dat ik ‘’we’’ zeg; Kayleigh doet het harde werk en ik zit er maar een beetje naast…. Maar goed, om 19:00 uur voelt de verloskundige nog naar de ontsluiting en concludeert dat de ontsluiting stagneert. Ook was op het CTG te zien dat Noud het allemaal echt niet gaaf meer vond daarbinnen. Toen vond ik het allemaal echt a-relaxed. De knoop werd doorgehakt; het werd een keizersnede. Ik dacht; oké top daar gaan we! Maar Kayleigh stortte mentaal volledig in. Dat was echt kut.

    De keizersnede

    Voor degene die het niet weten; ik werk in dit ziekenhuis, op de intensive care, maar van gynaecologische problematiek heb ik niet veel verstand. Wel kom ik geregeld op het OK complex en daar stond ik nu weer. Deze keer niet als verpleegkundige maar als papa-to-be. Dusja, ik mocht ook een mooi blauw pak aan. Ik kon kiezen uit XL of XXL, dus dat leverde een grappig beeld op.

    Ondertussen was Kayleigh al op de operatiekamer toen ik erbij mocht. Daar lag ze dan; hopeloos omhoog starend naar het plafond. Een groot blauw doek scheidde haar hoofd van de rest van haar lichaam. Achter dat doek waren de gynaecoloog en de chirurg bezig onze kinderen ter wereld te laten komen.

    Daar waren ze dan

    Toen ging alles heel erg snel; baby 1 kwam ter wereld; Luuk! Hij werd gelijk vanuit de buik op de onderzoekstafel gelegd onder de warmte lamp. Helaas kon ik bij geen van beide de navelstrengen doorknippen. Dit vind ik nog steeds echt ontzettend klote. Maargoed, Luuk was ter wereld gekomen en Noud kwam ongeveer een minuut later. Noud had echter wat moeite met op gang komen en hij zag ook akelig bleek/grijzig. Het toeval wil dat ik ongeveer 3 weken ervoor de Pediatric Advanced Life Support training weer had gehad; ofwel kinderen en pasgeboren reanimatie. Ik wist dus dat wat hij deed niet persé heel ernstig was toen zijn ademhaling stokte…maar toch voelde ik me zo machteloos. Ik zat bij Kayleigh haar hoofdeinde om haar te ondersteunen terwijl ik onze zoons zag vechten in hun eerste levensminuten.

    Kayleigh had geen idee wat er om haar heen gebeurde daar de operatie gepaard ging met veel bloedverlies. Uiteindelijk wist ze pas na een paar minuten dat we twee zoons gekregen hadden.

    Oja, dan moesten er ook nog foto’s gemaakt worden. Dat was ik toch bijna vergeten. Ik was daar ook echt totaaaaal niet mee bezig. Een assistent zei het tegen mij en ik begon was foto’s te schieten van ik weet niet eens wat.

    Afdeling Neonatologie

    De jongens en ik werden begeleid naar de kinderafdeling. Ik nam afscheid van Kayleigh in de veronderstelling dat ik haar binnen een uurtje toch wel zou zien. Niets was minder waar; de operatie was nog niet afgelopen omdat ze lang bleef bloeden. Enfin, de jongens en ik waren op de afdeling Neonatologie aangekomen. En toen vroeg men mij; hoe gaan ze heten. Deze vraag had ik kunnen zien aankomen maar hij kwam toch vrij plotseling. Ik had een volledige black-out. Namen?! Uhhh Johan, Peter, Pietertje?? Oja! Luuk en Noud!!! Vrij snel was duidelijk dat er iets niet helemaal in orde was. Noud was echt heel bleek en Luuk was zo vurig rood als een tomaat. Het bloedprikken was vooral bij Luuk problematisch omdat hij heel dik stroperig bloed had. Kayleigh kwam eindelijk 2,5-3 uur na de operatie bij ons maar was geheel versuft door bloedverlies en pijnmedicatie.

    Dan ben je papa en mama

    Uiteindelijk komt het besef binnen. Wij zijn papa en mama. Het klinkt onwerkelijk, zelfs nu ik het opschrijf. Maar het maakt mij intens gelukkig. Maar voordat ik verder ga met sentimentele teksten vertel ik eerst nog wat over de periode na de bevalling. Want die was alles behalve zonder zorgen.

    Zoals bij jullie misschien wel bekend is hadden Luuk en Noud niet geheel eerlijk de moederkoek en het bloed gedeeld. Luuk had teveel bloed en Noud te weinig. Hier kwam bij dat Luuk ook nog eens niet poepte. Hoeveel kracht hij ook zette; hij poepte niet. Gaandeweg de paar dagen die vorderde begon ik me meer en meer zorgen te maken over de kwakkelende toestand van Luuk. Hij dronk wel zijn flessen maar er kwam niets uit. Dit resulteerde op een gegeven moment dat alles er aan de bovenkant weer uitkwam inclusief darmsappen. Er werd uiteindelijk besloten Luuk over te plaatsen naar het VUmc in Amsterdam. Dit hield in dat wij gescheiden zouden worden. Kayleigh bleef bij Noud terwijl ik meeging naar Luuk. Het is onbeschrijfelijk wat dat met een jong gezin doet. Het was een periode waarin het woord ‘’zorgen’’ voorop stond. Niet alleen voor de jongens maar ook voor Kayleigh.

    Zij knapte maar niet op, zij had namelijk last van een paralytische ileus. In gewoon ABN is dat een stilstaande darm. Haar buik werd onderhand weer net zo dik als toen de jongens er nog in zaten. Hier begon ik mij zorgen over te maken. Geregeld zie ik in mijn werk deze patiënten voorbij komen die soms half gestikt zijn in hun eigen braaksel doordat er geen goede passage is naar beneden. Ik zag het als mijn taak dat alles er aan gedaan werd Kayleigh haar darmen weer op gang te helpen. Hoewel ik wist dat voornamelijk gewoon tijd nodig heeft voor die darmen weer gingen werken stelde ik de chirurg voor om een maaghevel te plaatsen. Dit is een maagsonde, en verlicht de druk op de onderliggende darmen, maagsappen kunnen dan vrij aflopen. Dit is een heel vervelende procedure om in te brengen. Ik voelde me dan ook wel een eikel dat ik dat voorstelde voor mijn vrouw. Gelukkig voor haar zag de chirurg die noodzaak niet zo en kreeg zij geen maaghevel.

    In het VUmc en het Ronald McDonald huis

    Maargoed, Luuk en ik waren ondertussen aangekomen in het VUmc en hij werd daar geïnstalleerd. Ik kon gelukkig een slaapplek krijgen in het naastgelegen Ronald McDonald huis. Wat een prachtige instelling is dat. Het loopt bijna geheel op vrijwilligers die oprecht geïnteresseerd zijn in je verhaal. Ik vond het wel een grote tegenvaller was dat er geen hamburgers, milkshakes of frietjes werden geserveerd haha. Uiteindelijk was ik toch meer in het VUmc dan in het huis.

    Ik zag hoe Luuk voor inwendige onderzoeken ging en per dag meerdere infusen kreeg omdat ze snel sneuvelde. Ik vond het moeilijk en hartverscheurend te zien hoe vaak hij geprikt moest worden, helaas ook niet altijd in 1x raak. Hij heeft momenten van intens verdriet en pijn gekend en dat vond ik zo nu en dan moeilijk om te zien. Troosten is ook maar beperkt mogelijk bij een baby in een couveuse. Gelukkig kwam er uit de onderzoeken geen ernstige afwijkingen of ziekte, en begon als een wonder Luuk zijn darmen langzamerhand te werken. Gelukkig was ook Kayleigh weer dermate opgeknapt, werkte ook haar darmen weer en was zij in staat om even naar Amsterdam te komen. Zij moest Luuk ook weer even zien. Dit was erg fijn. Na een week in het VUmc te hebben gelegen mocht Luuk weer naar Den Helder en waren we als gezin weer herenigd.

    Bijna thuis

    Na onze hereniging moesten we nog een paar dagen blijven slapen in het ziekenhuis. In die periode werden wij klaargestoomd op het toekomstige leven thuis. We begonnen een bepaalde structuur op te bouwen wat betreft het geven van de fles, slapen, verschonen en dergelijke. Na een paar dagen hadden we het echter allebei wel gehad. Het was per slot een bedompt kamertje met weinig ventilatie. Het slapen ging erg matig en we voelden onszelf steeds ellendiger worden. We wilden gewoon naar huis! Na lang wikken en wegen, konden we eindelijk naar huis.

    Heerlijk! Ik was zo blij dat we met zijn vieren in de auto op weg naar huis waren. Een compleet gezin, ogenschijnlijk gezond, op weg naar ons thuis. Het huis van ONS gezin!

    Ik hoop dat jullie het weer leuk vonden om te lezen.

    Groetjes, Simon

     

     

  • Papa Simon vertelt

    Papa Simon vertelt – Mijn ervaring tijdens onze tweelingzwangerschap

    Welkom bij Papa Simon vertelt. In deze rubriek zal Simon zijn ervaringen als tweelingvader met jullie delen.
    Elke twee weken zal hij een nieuwe blog plaatsen om jullie bij te praten.

    Deze week vertelt hij jullie over hoe hij de tweelingzwangerschap heeft ervaren.

     

    Hallo daar! Ik ben Simon, 28 jaar, gelukkig met Kayleigh en trotse vader van onze tweeling Luuk en Noud. Elke twee weken zal er een blog online komen over hoe ik het vaderschap van een tweeling ervaar en wat daarbij komt kijken.

    Vandaag zal ik jullie vertellen over mijn ervaringen tijdens de zwangerschap.

    Het begin van alles

     Maar goed, laat ik beginnen bij het begin. Want ja iets minder dan een jaar geleden bespraken we, op zo’n zelfde zonnige dag als vandaag, dat we voor kinderen wilden gaan. Een stap waar wij niet lichtvoetig over gedacht hebben. Tot voor kort hadden we alleen de zorgen om onszelf en onze 2 katten, op zich vrij overzichtelijk. We beseften ons dat met dit besluit er veel kon veranderen in ons leven. Ik zeg ‘kon’ omdat zwanger willen worden en zwanger zijn niet zo vanzelfsprekend is. Echter tegen onze verwachting in was het in korte tijd ‘’voor elkaar’’. Het moment dat Kayleigh mij opbelde om te melden dat ze zwanger was vergeet ik nooit; in de auto op weg naar het werk. Vol ongeloof vroeg ik of ze niet een ovulatiemeter had gepakt. Op mijn werk kon ik mij die dag maar moeilijk concentreren.

    Van Clearblue tot echo

    Dan komt het lange wachten. Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent tot de eerste echo. Dat waren ongeveer 3 weken maar het voelde als 3 maanden. Het wachten werd beloond want bij de verloskundige praktijk werden wij welkom geheten en zagen we op de echo een hartje kloppen. Dat was natuurlijk helemaal fantastisch. De verloskundige meldde kalmpjes dat ze nog wat zag maar dat, dat vermoedelijk een bloedvat was of nog een kloppend hartje. Na een nadere inspectie zag ze dus toch een tweede hartje kloppen. Op dat moment keken Kayleigh en ik elkaar aan en wisten we even niet wat we moesten zeggen. De uren daarna waren ook zo surrealistisch. Het ene moment ben je helemaal in de heppie de peppie stemming want er klopt een hartje maar dan kom je erachter dat we zwanger zijn van een tweeling!! Begrijp me niet verkeerd; we waren uiteraard super gelukkig, maar dit was iets waar je alleen maar grapjes over maakt. Het bericht moest even landen. Nadat we het die dag aan onze ouders hadden verteld oversteeg de blijdschap onze zorgen.

    De zorgen

    Oké we waren zwanger van een tweeling, maar de eerste echo liet zien dat het mogelijk om een mono-mono tweeling zou gaan; dat wil zeggen eeneiige en met zijn tweeën in één zak. Dat is een zwangerschap met nog meer risico. De gynaecoloog stelde ons een aantal dagen later gerust en meldde dat het wel om een eeneiige tweeling zwangerschap ging maar dat er wel een tussenschot tussen beide zat.

    De zwangerschap

    Kort samengevat; ook ik ben blij dat het erop zit. De tekenen van een zwangerschap waren bij Kayleigh al vrij snel te zien. Dit had ook zo zijn consequenties voor haar gestel. Zo had zij ontzettend veel last van maagzuur; kortom de Rennies waren niet aan te slepen. Elke nacht maakte ik wel een kopje warme chocolademelk voor haar, want dat hielp tegen het maagzuur. In het begin spuugde ze ook veel, gelukkig hield ze zelf haar haar naar achteren haha.

    Niet alleen lichamelijke klachten maar ook het uiterlijk veranderde. Haar buikje werd langzaam aan een buik, en ik moet zeggen dat was echt prachtig.  Iets wat ook groeide en ook prachtig was waren haar borsten. Tja sorry ik blijf toch een man 🙂 maar aankomen mocht ik er voorlopig niet want ze waren erg gevoelig.

    Niet getreurd want mijn lieve vrouw was bezig om ons gezin compleet te maken met onze twee mannetjes. Feitelijk zat mijn fysieke taak er een paar maanden daarvoor al op; ik had mijn werk gedaan. Nu kwam alles op haar neer. Men zegt dat je als man een speciale taak heb om de vrouw mentaal te ondersteunen. Eigenlijk was dat niet nodig bij Kayleigh; ze bleef gewoon haarzelf. Huilbuien? geen één, driftbuien? ook niet. Wel was ze wat vergeetachtig, maar ook dat is allemaal goed gekomen.

    Zwangerschap, een proces

    Vol bewondering heb ik gekeken naar de lichamelijke verandering van Kayleigh, iets wat ik hierboven ook al heb beschreven. Naast de kwaaltjes waren er ook serieuzere problemen; zo had ze al vrij snel last van harde buiken. Het is moeilijk te bepalen; wat is nu normaal? Ook heb ik geregeld geprobeerd met mijn stethoscoop te luisteren naar de kids; maar helaas op één keer na heb ik hun hartjes niet gehoord. Voor mij was het voelen van de kinderen iets wat ik in week 24  voor het eerst echt deed.  Daarvoor was het allemaal een beetje vaag en dat maakte me soms wat onzeker. Geregeld zijn we dan ook even het in ziekenhuis geweest om te checken of alles nog in orde was. Elke controle en echo vond ik dan ook wel weer spannend. Gelijk kijkend naar hartjes die kloppen. Zo bijzonder ook om die fysieke groei te zien.

    Genieten

    Het woord genieten is iets wat we gaandeweg de maanden zeker hebben gedaan. Zo zijn we vrij vroeg in de zwangerschap nog lekker een kleine week naar Gdansk, Polen geweest. Dit was zeer romantisch en ondanks de koud tot -5, liepen we gerust nog hele stukken. We hebben het daar heerlijk gehad en gelukkig kwamen we daar ook echt even helemaal tot rust. Daar hebben we ook veel gepraat over alles wat ons te wachten stond. In de wetenschap dat het met de kinderen minder makkelijk zal gaan; zijn we gedurende de zwangerschap ook vaak uit eten gegaan. Niet omdat het moest, maar omdat het kon. Zo hebben we samen echt genoten van alles in die periode.

    De laatste loodjes

    Die wegen het zwaarst. Zeker voor Kayleigh; ze kon nu echt veel minder. Haar actieradius was erg beperkt en daar werd ze zo nu en dan ook zat van. Ik vond het ook jammer want zoveel ondernemen konden we niet meer. Zeker in de laatste periode hebben we vaak het ziekenhuis bezocht voor wat vage klachten en onderbuik gevoelens. Toen er ook een opname kwam waarin zij weeënremmers kreeg en de baarmoedermond verder geslonken was werd het toch wel erg spannend. Alles kwam dichterbij en hoewel dus spannend, keek ik er ook wel heel erg naar uit. Je leeft er toch naar toe al die maanden. Gelukkig werd ons geduld snel beloond.

    Tot zover mijn gevoel ten aanzien van de zwangerschap.

    Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen!

    Groetjes, Simon