Alles over mijn tweelingzwangerschap

Welkom op mijn blog Liefde voor twee. Op mijn blog neem ik jullie mee in mijn avontuur tijdens mijn tweelingzwangerschap en nu in het avontuur met Luuk en Noud. Een zwangerschap opzich is al heel bijzonder, maar een tweelingzwangerschap is nog bijzonderder. Lees hier alles over hoe ik mijn zwangerschap van onze eeneiige tweeling heb ervaren en wat er allemaal bij kwam kijken. <h4>Wat kom je allemaal te lezen?</h4> <ul> <li>Hoe wij onze echo's beleefden;</li> <li>zwangerschapcravings;</li> <li>zwangerschapsklachten;</li> <li>over onze babykamer;</li> <li>over welke tweelingwagen wij hebben gekozen en waarom;</li> <li>over mijn ziekenhuis opnames.</li> </ul> Mocht je nog vragen hebben stel ze gerust. Je kan me mailen op info@liefdevoortwee.nl of stel ze gerust in een reactie. Heel veel lees plezier! Liefs, Kayleigh

  • Alles over mijn tweelingzwangerschap,  Blog,  Persoonlijk

    Mijn zwangerschapservaring; wat vond ik niet leuk

    Een tijdje terug vroeg ik op Instagram wat jullie graag zouden willen lezen, één van de dingen die langskwam was of ik wilde vertellen wat ik niet leuk vond aan mijn zwangerschap. Zoals jullie weten zijn de meesten mensen helemaal lyrisch over het zwanger zijn. Nou ik vond het tot op zekere hoogte leuk en gezellig maar om nou te zeggen dat ik het één groot feest vond, nee dat ook weer niet. In deze blog vertel ik jullie mijn zwangerschapservaring; wat ik niet leuk vond aan mijn zwangerschap.

  • Alles over mijn tweelingzwangerschap,  Blog,  Persoonlijk

    Leven met Luuk en Noud #6 – weer met je neus op de feiten gedrukt

    Afgelopen week was een rare week, zo ging ik weer voor het eerst sporten, kregen wij onze mooie IXXI binnen, ontdekten Luuk en Noud het spiegeltje en kregen wij nieuws over mijn oma.

    Voor het eerst sporten na de zwangerschap

    Afgelopen week ging ik weer voor het eerst sporten na mijn zwangerschap. De laatste keer dat ik heb gesport is november geweest, dat is toch negen maanden. Dit is overigens echt niks voor mij daar ik normaal wel twee á drie keer in de week ga sporten. Dit zal ik dan ook weer gaan oppakken om mijn lichaam weer helemaal fit te maken en misschien wel fitter dan voor de zwangerschap. Ik ben bijna al mijn zwangerschapskilo’s al kwijt maar daar in een later artikel meer over.

    Wat was het sporten weer lekker, beetje krachttraining en beetje cardio gedaan. De spierpijn viel mee en die had ik erger verwacht de dag daarna.

    De gezinsliefde straalt in huis

     Voor ons geregistreerd partnerschap kregen wij geld als cadeau van mijn opa en oma waar we iets blijvends voor moesten kopen. Eigenlijk wisten wij gelijk wat we daar voor wilde kopen. Namelijk een IXXI van onze newborn shoot.  Afgelopen week dinsdag besteld en vrijdag was hij al binnen. Onderstaand onze IXXI van 120cm x 120cm. Hoe gaaf, een muur vol gezinsliefde. Ik kan er wel uren naar blijven kijken!

    Op ontdekkingstocht

     De jongens zijn twee maanden inmiddels en elke dag weer op ontdekkingstocht. Zo hebben ze hun handjes helemaal ontdekt en volgen ze steeds meer met hun ogen. Ze hebben zo zichzelf ontdekt op een spiegeltje. Vooral Luuk was helemaal onder de indruk en kan hier helemaal blij van worden. Hij wordt dan zo vrolijk en begint te lachen. Beide vinden het ook erg interessant als er iets boven hun bungelt, hier kunnen ze dan de hele tijd naar kijken en volgen met hun ogen.

     

    Slechtnieuws

    Waar het de afgelopen maanden alleen maar blijdschap was (oké op de tegenslagen na de geboorte na) kregen wij deze week ook heel verdrietig nieuws. Wie mijn blog al vanaf het begin volgt weet dat in het begin van mijn zwangerschap mijn oma te horen kreeg dat zij Acute Leukemie heeft (klik hier).

    Na verschillende chemo’s en een stamceltransplantatie kregen wij in diezelfde week dat de jongens waren geboren te horen dat mijn oma ‘schoon’ was. Helaas kwam vorige week maandag het bericht dat de Leukemie terug is en ze helaas niets meer kunnen doen voor haar behalve het proberen te rekken. Wat is dit een donderwolk boven een heldere hemel zeg. Het besef dat ze de jongens niet zal zien opgroeien begint te komen en wat is dat ongelofelijk kut zeg om het maar plat te zeggen. Met één ding ben ik wel heel blij en voel ik mij gezegend en dat is dat ze haar doel heeft bereikt om de geboorte van de jongens wel mee te maken.

    Hoe gaat het met de Nutrilon Pepti

     In mijn vorige week update konden jullie lezen dat wij een bel afspraak hadden met de kinderarts (klik hier om te lezen). Deze heeft ons Nutrilon Pepti voorgeschreven, wij zijn het nu een week aan het gebruiken en hebben gemengde gevoelens. Voor mijn gevoel zijn ze wel iets rustiger maar spugen ze nog steeds redelijk wat. Volgende week hebben wij een afspraak bij de kinderarts en dan zal dit besproken worden. Ik ben benieuwd. Zullen ze nou koemelkallergie hebben ?, is er wat anders aan de hand? of is er niets aan de hand?

    Zoals jullie hebben gelezen was het een week met een lach en een traan. Ik hoop dat we aankomende (deze) week de hitte een beetje gaan overleven en dat wij meer duidelijkheid bij de kinderarts gaan krijgen.

    Liefs, Kayleigh

     

     

     

  • Tweelingmama
    Alles over mijn tweelingzwangerschap,  Blog,  Persoonlijk

    Het ontzwangeren van een tweeling

    Voor de rubriek: Mama vertel eens op mamaontzwangert.blog mocht ik een gastblog schrijven over het ontzwangeren van een tweeling.
    Ben je benieuwd? Lees dan snel verder

    Rubriek: Mama vertel eens

    Kayleigh, vertel eens (over ontzwangeren met een tweeling in huis)

    Vandaag vertelt mama Kayleigh iets over haar leven als tweelingmama. Hoe is ontzwangeren als je je handen vol hebt aan twee baby’s, die de eerste tijd in het ziekenhuis lagen? Je leest het in deze Q&A.

    Hoe oud zijn je kindjes nu?

    Mijn zoontjes Luuk en Noud zijn acht weken oud.

     Hoe kijk je terug op je (dubbele) bevalling?

    Ik heb een hele heftige bevalling gehad waar ik niet met plezier op terugkijk. De bedoeling was om natuurlijk te bevallen daar beide jongens met het hoofdje naar beneden lagen. Uiteindelijk besloot de gynaecoloog om een spoedkeizersnede te doen, omdat Noud het na 12 uur proberen zwaar kreeg. Vanaf dat moment ging bij mij eigenlijk het ‘licht’ uit en heb ik alles in een waas beleefd. Ik ben op dinsdag avond om 19:55 bevallen en op woensdag ochtend om 11:00 heb ik beide jongens pas bewust gezien. Ik heb echt wel tijd nodig gehad om dit allemaal te verwerken. (Kayleigh’s complete bevallingsverhaal lees je hier.)

     Ik kan me weinig voorstellen bij een kraamtijd met twee baby’s. Is die periode extra druk en kost het moeite om alles op de rit te krijgen?

    Een echte kraamtijd heb ik eigenlijk niet gehad. Na de geboorte moesten wij nog twee weken in het ziekenhuis blijven omdat beide jongens opstartproblemen hadden. Wij zijn zelfs nog één week gescheiden geweest daar Luuk naar het VUmc moest en ik met Noud in het ziekenhuis in Den Helder achterbleef. We hebben dus op de automatische piloot geleefd die twee weken, en eenmaal thuis heb je niet echt meer een kraamtijd. Je wordt niet lekker verzorgd door de kraamzorg, eigenlijk begint het ‘gewone’ leven dan gelijk.

    Is het erg wennen om ‘opeens’ de zorg voor twee newborns te hebben? Praktisch en mentaal?

    Het klinkt misschien raar maar voor mij is dat heel natuurlijk gegaan. Zo cliché als het klinkt, voelde het alsof ze er altijd al waren geweest. Eenmaal thuis uit het ziekenhuis moest ik wel erg wennen. Het ziekenhuis-stramien is dan weg en je moet een eigen ritme creëren. We konden nu bijvoorbeeld knuffelen op de momenten dat wij dat wilden, we hadden eindelijk het idee dat we niet meer in de gaten werden gehouden.

    In het ziekenhuis is het fijn dat je hulp hebt, maar het voelt toch een beetje alsof je je moet bewijzen. Je hebt niet echt het gevoel dat je het allemaal zelf kan ontdekken qua zorgen voor twee mooie mannetjes.

    Praktisch gezien is het gewoon goed plannen allemaal en hulp accepteren. Wij leven ‘van fles naar fles’ zeggen we weleens. Mentaal gezien is ‘rustig blijven’ eigenlijk het toverwoord. Als ze met z’n tweeën huilen kan ik mij wel heel druk maken maar dat heeft geen zin. Als ik rustig blijf dan worden zij vanzelf ook weer rustig.

     Heb je eigenlijk langer verlof als je een meerling krijgt?

    Als meerlingouder heb je recht op 20 weken zwangerschaps- en bevallingsverlof. Nu is dit voor mij niet van toepassing omdat wij ervoor hebben gekozen dat ik thuisblijf om voor de jongens te zorgen zolang het kan.

    Welke ontzwangerkwalen zijn voor jou herkenbaar?

    Wij leefden de eerste weken in zo’n rollercoaster dat ik me eigenlijk niet bewust ben geweest van ontzwangerkwalen. Ik liep een week na de bevalling alweer in Amsterdam om bij Luuk te zijn, kun je nagaan! Er was weinig tijd om met mezelf bezig te zijn, zo had ik bijvoorbeeld regelmatig geen tijd om te eten.

    Maar als ik terugdenk heb ik last gehad van rugpijn, bloedverlies, darmen die weer op gang moesten komen en… kraamtranen. Veel kraamtranen, door de gehele situatie was ik mentaal echt op. Ik heb mij echt vaak afgevraagd waarom het ons allemaal overkwam. De gehele zwangerschap hoorde wij dat alles er heel goed uit zag en de kindjes zelfs voor op groei lagen. Bij de bevalling bleek echter dat de jongens het TAPS syndroom hadden. Dit is een syndroom waarbij het ene kindje tijdens de zwangerschap bloed doneert aan de ander. Hierdoor had Noud bloedarmoede, en Luuk juist heel stroperig bloed en een vurig rode kleur.

    Inmiddels hebben we het leven op de rit. Als mensen aan me vragen hoe het gaat, zeg ik altijd: ‘’het is alsof er niks gebeurd is, er zijn twee kindjes in ons leven gekomen maar fysiek en mentaal voel ik mij goed.’’ Ik heb de bevalling nu goed verwerkt gelukkig. En ik sta ervan te kijken dat ik verder eigenlijk niks van het ontzwangeren merk! Wel heb ik een buikje en wat extra kilootjes, maar voor de rest is alles eigenlijk hetzelfde als dat het was.

     Is het leven met twee kindjes zoals je van te voren bedacht had?

    Ik heb me er van tevoren eigenlijk geen voorstelling van kunnen maken. We dachten en wisten dat het druk zou worden. Dat is ook zo, maar echt zwaar kan ik het nog niet noemen. Misschien komt dat ook omdat het geen hele moeilijke kinderen zijn! Ze willen vaak wel knuffelen en kunnen nog heel aanhankelijk zijn maar dat is prima. Zwaar zal het wel worden als ze allebei gaan kruipen en lopen. Dan zal ik vast bijna de hele dag achter ze aanlopen (edit: rennen) haha.

    “Elke dag met de tweeling is bijzonder. Ondanks dat ze nog zo klein zijn krijg je al zoveel liefde van ze, en ik wil ze dan ook voor geen goud missen.”

     Zijn er momenten dat je het even niet meer ziet zitten?

    Tuurlijk zijn er ook wel eens momenten dat ik het niet meer zie zitten, het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Mijn man werkt bijvoorbeeld onregelmatig en heeft dus ook nachtdiensten. Als ze dan allebei ontroostbaar zijn weet ik het soms even niet. Je hebt niemand om op terug te vallen of die één van de twee troost. Op deze momenten denk ik: ‘Oké rustig blijven; niet stressen! Ze vallen vanzelf wel een keer in slaap.”

     Hoe vang je stressmomenten op en hoe pak je rust met twee kindjes in huis?

    Gelukkig ben ik een persoon die niet snel in de stress schiet, dat is misschien wel mijn redding! Ik blijf rustig en neem de tijd voor de jongens. Ik accepteer het als ik minder tijd voor mezelf heb of een paar uur minder slaap krijg. Ik probeer er altijd aan te denken dat dit overgaat als ze ouder zijn. Het zijn maar fases, zoals sommigen mensen zeggen. Praktisch gezien pak ik overdag mijn rust als de jongens lekker slapen, dan ga ik wat voor mijzelf doen. Soms zijn er ook dagen dat de jongens alleen maar bij mij willen zijn. Simon is er dan niet en dus heb ik mijn handen niet vrij. Ik pak ze dan maar lekker bij me op de bank en dan ontspan ik alsnog.

     Wat zijn jouw ultieme genietmomenten als mama?

    Mijn ultieme momenten als mama zijn de momenten dat ik lekker met ze aan het knuffelen, dansen of spelen ben. Waar echt niks tegen op kan zijn de momenten waar we als gezin samen zijn. Elke dag is genieten en worden er nieuwe herinneringen gemaakt. 

    Leuk om zo een inkijkje te krijgen in jouw leven als nieuwbakken moeder, Kayleigh! Je hebt deze eerste maanden al heel wat meegemaakt met Luuk en Noud. Ik vind het bijzonder dat je zo’n positieve mindset hebt en prioriteiten weet te stellen, en zo rust weet te creëren voor je kleine mannetjes.

     Benieuwd naar ervaringen van andere moeders?
    Neem dan een kijkje op www.mamaontzwangert.blog of
    op haar Instagram (@mamaontzwangert.blog)!

     

  • Alles over mijn tweelingzwangerschap,  Blog,  Leven met Luuk en Noud

    Dan hoor je dat het geen TTS was maar TAPS

    In mijn vorige blog (klik hier) kon je lezen dat Luuk en Noud geen TTS hadden maar TAPS.

    Maar wat is TAPS nou eigenlijk? Ook dit was voor ons nieuw, de gynaecoloog heeft het hier namelijk nooit over gehad. Dat wij thuis waren hadden wij nog zoveel vragen en zijn we onszelf gaan inlezen over TAPS. In deze blog lees je meer over TAPS, wat houdt het in, welke behandeling is er en wat zijn de gevolgen?

    Wat is TAPS?

    TAPS staat voor: Tweeling anemie polycythemie sequentie. Bij TAPS delen net als bij TTS tweelingen ook bloedvaten aan elkaar. Bij TAPS zijn de bloedvaten klein en vaak moeilijk te zien (minder dan een millimeter dik). Het ene kindje krijgt daardoor bloedarmoede (anemie), het andere kindje krijgt te dik bloed ( polycythemie). Bij TAPS stroomt ongeveer 1% van de hoeveelheid bloed van de donor naar de ontvanger. Omdat de stroom heel traag gaat kan het kindje zich aanpassen en ontstaat er geen verschil in de hoeveelheid vruchtwater.

    Wat is de oorzaak van TAPS?

    De oorzaak van TAPS ligt in de placenta. Bij een eeneiige tweelingzwangerschap (monochoriale-diamniotische tweelingzwangerschap), hebben beide kinderen hun eigen vruchtzak maar delen de placenta.

    Over de placenta lopen bloedvatverbindingen tussen de kindjes. Via deze bloedsomlopen zijn ze verbonden. Hierbij geeft de ene bloed aan de ander en omgekeerd. Dit is normaal mits het in evenwicht is.

    Bij TAPS zijn er slechts enkele hele kleine vaatjes met elkaar verbonden. Hierbij geeft de donor bloed aan de ontvanger, maar de ontvanger geeft niks terug. In tegensteling tot TTS is er bij TAPS geen vruchtwaterverschil. De donor krijgt bloedarmoede (anemie), de ontvanger krijgt te dik bloed (polycythemie).

    Wat kan TAPS veroorzaken?

    Bij ernstige bloedarmoede kan het bij de donor leiden tot hartfalen, vocht vasthouden en zelfs tot sterfte.
    Bij te dik bloed van de ontvanger kan het leiden tot slechte doorbloeding van de huid, vingers of tenen, hersenen of ander organen.

    Wat zijn de kenmerken van TAPS?

    Belangrijk om te weten is dat TAPS zowel voor als na de geboorte ontdekt kan worden.

    De kenmerken voor de geboorte zijn;
    • De zwangere merkt meestal niets van TAPS;
    • in een vergevorderd stadium kunnen de kinderen minder gaan bewegen;
    • bij een echo kan bij de donor een groot hart en vocht vasthouden gezien worden;
    • bij een doppler meting in de hersenbloedvaten is bij de donor de stroomsnelheid heel hoog en bij de ontvanger heel laag.
    De kenmerken na de geboorte zijn;
    • een bleek kindje (dit was de donor) en een rood kindje (dit was de ontvanger) bij de geboorte;
    • een placenta met alleen enkele hele kleine vaatverbindingen.

    Welke onderzoeken zijn er om TAPS vast te stellen?

     Voor de geboorte:
    • Meting van de snelheid van de bloedstroom in de hersenvaten van beide kinderen;
    • hartfunctie van de donor;
    • hersenen van beide kinderen.
    Na de geboorte:
    • Bloedonderzoek bij beide kinderen;
    • onderzoek van de placenta waarbij de bloedvaatjes worden opgespoten.

    Welke behandeling is er mogelijk bij TAPS?

    Voor de geboorte:
    • Afwachten, hierbij wordt de conditie van beide kinderen nauwlettend in de gaten gehouden met behulp van o.a. echo’s;
    • een laserbehandeling zoals bij TTS. Hierbij worden de vaatverbindingen tussen beide kinderen dicht gebrand;
    • een bloedtransfusie bij de donor en het bloed verdunnen bij de ontvanger;
    • het eerder inleiden van de bevalling met na de geboorte een wisseltransfusie.
    Na de geboorte:
    • Afhankelijk van hoe erg de bloedarmoede en de dikte van het bloed is zal de kinderarts beslissen of er alleen een bloedtransfusie en of een wisseltransfusie nodig is.

    Wat is de kans op TAPS?

    De kans op spontane TAPS tijdens een eeneiige zwangerschap is ongeveer 5%. TAPS kan ook ontstaan door de behandeling van TTS hierbij is de kans 13%.

    Wat zijn de lange termijn gevolgen bij TAPS?

    Op neurologisch gebied kan er pas op latere leeftijd gezegd worden over een eventuele ontwikkelingsachterstand.

    Verder is er nog niet veel bekend over de langetermijneffecten van TAPS bij kinderen. TAPS is een relatief nieuwe diagnose.

     Hoe hebben ze bij ons de diagnose gesteld?

    Bij de geboorte van Luuk en Noud bleek dat de heren last hadden van TAPS. Noud was heel bleek en had dus de bloedarmoede en Luuk was vurig rood en had heel stroperig bloed. Bij ons is tijdens de gehele zwangerschap het woord TAPS nooit gevallen, het was voor iedereen dus een grote verrassing en toch wel lichtelijke paniek. Noud heeft een bloedtransfusie gehad en Luuk heeft vocht toegediend gekregen om het bloed wat dunner te maken.

    Mijn placenta is voor onderzoek opgestuurd om te kijken of het grote of kleine bloedvaten had en om naar de kleur te kijken. Helaas is uit beide onderzoeken niks gekomen en dat maakt het zo gek. Doordat de kleur van de jongens heel duidelijk was kon wel de diagnose TAPS gesteld worden.

    Hoe gaat het nu met beide heren?

     Luuk en Noud doen het beide erg goed momenteel. Luuk is erg goed aan het bij trekken qua kleur gelukkig. Noud ziet nog wel wat witjes en heeft nog een laag HB maar daar wordt verder niks aan gedaan behalve eventueel het geven van ijzer tabletjes. Wij lopen nog wel bij een kinderarts en er wordt nog wel steeds gekeken naar het HB van beide heren.

    Wij hebben gevraagd of er nog vervolg onderzoek gedaan moest worden. Onze kinderarts heeft contact met het LUMC gehad en die hebben aangegeven dat als beide heren en vooral Luuk nergens last van heeft dit niet nodig is.

     

     

     

  • Alles over mijn tweelingzwangerschap,  Blog,  Leven met Luuk en Noud,  Persoonlijk,  Tweeling

    Onze rollercoaster deel 2 – De eerste twee weken na de bevalling

    Na twee weken afwezigheid op mijn blog ben ik er weer. In deel 1 van onze rollercoaster ‘mijn bevallingsverhaal’ (klik hier) konden jullie lezen over mijn heftige bevalling.. In deel twee neem ik jullie mee in de twee weken die daarop volgde.

    Onze rollercoaster

     Hoe verging het mij na de bevalling

     Allereerst zal ik jullie vertellen hoe het mij afging na de bevalling. In mijn vorige blog hebben jullie al kunnen lezen dat bij mij na het woord keizersnede min of meer het licht uit ging en dat ik de jongens woensdag ochtend pas bewust heb kunnen zien.

    Tijdens de keizersnede ben ik 1,5 liter bloed verloren dit is aardig wat en heb hier ook medicatie voor gehad. Daarnaast had ik ook een niet slinkende baarmoeder waar ik ook medicatie voor kreeg. Jullie raden het vast al;  van zoveel medicatie daar word je niet helemaal lekker van. De volgende dag was ik dan ook nog erg moe en met vlagen misselijk met overgeven. Toen de arts op artsenvisite kwam de volgende ochtend zagen ze dat mijn buik nogal opgezet was en mijn darmen erg hard waren. Ik moest voor een röntgen foto om te kijken of mijn darmen stilstonden of niet. Helaas was dit wel het geval en bleek ik dus een zogeheten paralytische ileus te hebben. Hierdoor moest ik op rantsoen. Ik mocht geen eten en drinken meer voor onbepaalde tijd. Ik kan jullie vertellen dat is een ware hel met warm weer in een ziekenhuis en enorme dorst.

    Gelukkig knapte ik fysiek elke dag een beetje op en kon ik zaterdags verhuizen van kamer om samen met Noud te zijn. Het is eigenlijk vrij bizar dat in de eerste week na mijn bevalling, wanneer ik eigenlijk mijn kraamweek zou moeten hebben, al zoveel heb gedaan.

    Geestelijk heb ik het deze weken wel zwaar gehad, want het is niet niks om na een zware bevalling een nog zwaardere twee weken te hebben met zorgen, terwijl ik lekker verzorgd had moeten worden en had moeten genieten van mijn kraamweek.

    De eerst twee weken na de bevalling

     Op 22 mei 2018 zijn onze prachtige jongens Luuk en Noud geboren. De bevalling was al geen pretje om het zo maar eens te zeggen maar die twee weken daarop zeker niet!

    In deel 1 konden jullie al lezen dat Luuk en Noud naar de couveuse afdeling moesten.

    Waarom moesten onze jongens naar de couveuse afdeling? 

    Na de geboorte zagen ze gelijk dat er een vorm van TTS (tweeling transfusie syndroom) was. Onze Luuk was namelijk vurig rood en onze Noud was heel wit. Wat bleek Noud was de donor geweest voor Luuk en had hierdoor bloedarmoede. Luuk zag zo vurig rood omdat hij stroperig bloed had. Ze moesten dit in de gaten houden daar beide jongens wat kleine opstartproblemen hadden na de bevalling. Daarnaast waren ze nog rand prematuur omdat ze met 36+3 geboren waren. Beide jongens kregen een maagsonde daar ze onvoldoende dronken en hadden een glucose infuus.

    Noud mocht na twee dagen al van de couveuse wieg naar een gewone wieg. Hij lag nog wel aan de monitoren en bleef op de couveuse afdeling omdat Luuk nog wel in zijn couveuse wieg lag.

    Dan word je als gezin uit elkaar gehaald na vijf dagen

     Luuk had problemen met zijn darmen en poepten niet, daarnaast hield hij zijn eten ook niet binnen en gaf gallig vocht op. Na overleg met de kinderchirurg in Amsterdam werd  besloten om Luuk over te plaatsen naar het VUmc. Wat er dan in je omgaat is onbeschrijfelijk. Na al een heftige bevalling word je dan ook nog eens als gezin uit elkaar gehaald. Ik bleef met Noud in Den Helder en Simon ging met Luuk mee naar Amsterdam. Dan komt toch ook de vraag bij je, hoelang zijn we uit elkaar? Wanneer zien we elkaar weer? Hoe kan je in godsnaam een tweeling die acht maanden bij elkaar hebben gezeten uit elkaar halen?

    Gelukkig kreeg ik die zaterdag wel te horen dat ik naar de kinderafdeling mocht om in te roomen met Noud. 
    (Rooming-in is dat je met je kindje(s) op één kamer ligt en voor een groot deel zelf de zorg doet)

    Wat was het fijn om samen met Noud op één kamer te liggen en met hem te kunnen knuffelen en zelf de fles te geven. Dit kon ook wel dat ik op de kraamafdeling lag maar dan moest ik helemaal met bed naar beneden gereden worden. Dit is toch minder ontspannen dan dat je er al bent.

    Luuk in de VUmc

     In de VUmc gingen ze Luuk eerst observeren daar het weekend was. Maandags hebben ze een scan gemaakt met contrast vloeistof om te kijken waar het spaak liep in zijn darmen. Gelukkig kwam er niks uit de scan behalve dat hij een langere dikke darm heeft. Het is fijn dat er niks werd gevonden maar dan begint het wachten weer want ze wilde hem blijven observeren.  Ze hadden namelijk nog een kleine verdenking op de ziekte van Hirschsprung. (De ziekte van Hirschsprung is een aangeboren aandoening van de darmen waarbij de zenuwen in de wand van (een deel van) de darmen ontbreken). En hoewel de uitslagen dan goed leken te zijn was Luuk nog steeds niet lekker; forse bolle buik, veel huilen (pijn?), maagsonde en een voedingsinfuus. Tot overmaat van ramp sneuvelde bijna dagelijks zijn infusen en moest hij opnieuw geprikt worden; zo zielig.

     Simon kwam na de uitslag terug naar Den Helder om ook even te knuffelen met Noud. Nadat ik hoorde dat het onzeker bleef wanneer ik Luuk weer zou zien en wanneer we weer samen zouden zijn met zijn allen, kwamen bij mij de emoties los. Ik heb toen in overleg met de kinderafdeling besloten om een nachtje naar Amsterdam te gaan om bij Luuk te kunnen zijn. Zoveel tijd had ik tenslotte nog niet gehad met hem.

    Na één nachtje in Amsterdam zijn Simon en ik weer samen naar Den Helder gegaan om bij Noud te zijn. Simon is toen bij mij en Noud blijven slapen, hij zou de volgende dag (woensdag) weer terug gaan naar Amsterdam om voor Luuk te zorgen.

    Woensdag ochtend werden wij gebeld door de VUmc dat Luuk van de Neonatale IC af mocht en naar de gewone kinderafdeling ging. Als hij zo door zou gaan zou hij vrijdag weer terug naar Den Helder mogen of zelfs naar huis. Dat ik dit hoorde heb ik besloten om ook weer mee naar Amsterdam te gaan om zo tijd met Luuk te kunnen doorbrengen voordat hij naar ‘huis’ kwam. Ik had tenslotte het gevoel alsof ik mijn eigen zoon niet goed kende.

    Wat fijn was, was dat de VUmc in samenwerking met het AMC een app genaamd Zorgpunt heeft. In deze app kreeg ik elke dag een berichtje van de verpleging met hoe het met Luuk ging en een aantal foto’s en zelfs een filmpje erbij. Op deze manier bleef ik toch op de hoogte ook al was ik ver weg.

    Naar ‘huis’

    Donderdag ochtend kregen wij al snel het verlossende woord dat Luuk vrijdag weer naar het ziekenhuis in Den Helder mocht. Ik ben daarom vrijdags samen met Luuk in de ambulance naar Den Helder gegaan. Wat heeft onze Luuk al een aardige wereldreis gemaakt en wat was onze jongen al groot geworden vergeleken met hoe hij naar Amsterdam ging. Naar Amsterdam ging hij nog in de speciale couveuse bak van de ambulance en terug ging hij wel is waar met de ambulance maar wel in zijn eigen autostoel.

    Herenigd

    Na zes dagen was het dan zover de broers waren eindelijk weer bij elkaar. Wat heb ik in die zes dagen mij vaak afgevraagd hoe dat zou gaan. Zouden ze elkaar herkennen? Moeten ze niks van elkaar hebben? Wat doet het zeer als je zoons die acht maanden samen zijn geweest in één keer uit elkaar worden gehaald. Is dat wel goed voor hun band geweest? De toekomst zal dit moeten uitwijzen.

    Nu naar het moment dat Luuk en ik in Den Helder aankwamen; wat was dit een mooi moment. Noud hoorde Luuk en was direct wakker. Tijdens de voeding die nagenoeg gelijk gedaan moest worden was Noud de hele tijd gefocust op Luuk. Hij keek hem vol bewondering aan en je zag echt iets in hem van herkenning. Luuk daarentegen was moe van de reis en dacht alleen maar gauw eten dan lekker slapen.

    Eindelijk naar huis

     Daar was zaterdag ochtend onverwachts dan het bericht dat als alles goed zou gaan dat wij zondags naar huis mochten met de jongens. Noud moest wel zijn fles goed blijven leeg drinken en ik kan jullie vertellen dit was wel een dingetje. Begin van de middag had Noud nog niet heel goed gedronken en de moed zakte ons toch een beetje in de schoenen. ’s Avonds hadden we een gesprek gehad met de verpleegkundige dat het misschien beter was om sowieso nog één of twee dagen extra te blijven, want je wilt tenslotte wel een goed drinkend kind mee naar huis. Luuk deed het wel goed dus daar maakte wij ons geen zorgen over. Zo gezegd zo gedaan we hadden de keuze gemaakt we zouden toch nog eventjes blijven hoe rot (zacht gezegd) we dit ook vonden.

    Zondags stonden we op met het idee oké nog één of twee dagen en dan lekker naar huis. Maar toen.. de kinderarts deed haar dagelijkse visite en kwam met de mededeling dat ondanks dat Noud niet heel goed had gedronken wel was aangekomen. Zij zag dan ook geen reden meer om ons langer in het ziekenhuis te houden. Wat was dit een verrassing, we hadden ons helemaal op een langer verblijf ingesteld en dan mag je opeens toch naar huis. Wat was dit fijn.

    Het avontuur als gezin van vier kon dan eindelijk echt beginnen!

    In mijn volgende blog kunnen jullie lezen over hoe het ons tot nu toe vergaat als kersverse ouders.

    Liefs, Kayleigh

     

     

     

     

  • Alles over mijn tweelingzwangerschap,  Blog,  Persoonlijk,  Tweeling

    Update 36 weken zwanger; zal dit dan de laatste controle zijn geweest?

    Wie had dat gedacht, dat we de 36 weken zouden halen? Vier weken terug kregen we te horen dat de kans groot was op een vroeggeboorte. Nou ik kan jullie vertellen ze zitten nog heerlijk warm binnen met z’n tweeën. Het was een erg rustige week waarin wij wel een echo hadden, maar dit keer geen tussentijds bezoekje aan de afdeling gynaecologie.

    Ode aan mijn lichaam

    Dat mijn lichaam hard aan het werk is, is geen verrassing. Het is tenslotte twee kinderen aan het laten ontwikkelen zodat ze straks goed ter wereld kunnen komen. Maar of dat voor mij altijd fijn is? Nee eigenlijk niet. Ik kan namelijk geen enkele kleding zowat meer aan. Dit vind ik nogal frustrerend want als ik de deur uit ga wil ik er wel een beetje toonbaar uit zien. Daarnaast is een BH dragen echt geen optie meer vanwege mijn ribben, wat is het dan lekker om BH-loos door het leven te gaan. Echt een aanrader voor zwangere vrouwen die last hebben van hun rug of ribben!

    En dan mijn buik.. Wat een gigantisch iets is dat geworden zeg. Wist niet dat een huid zover zou kunnen oprekken. Ja het zit vol met striae maar hé who cares? Er zitten twee kinderen in die erg goed groeien, daar ben ik trots op! Dat het jeukt en allemaal kleine scheurtjes heeft, waar geen olie meer op kan vanwege het prikken, dat nemen we maar op de koop toe.

    Ik kan nu al zeggen ik ben trots op mijn lichaam. Met mijn 1.67cm fikst mijn lichaam het toch!

    Zwangerschapskwaaltjes

    Deze zijn nog steeds aanwezig, gelukkig wel een aantal in mindere maten. Het maagzuur is gelukkig al stukken minder dan dat het was. Wat is dit fijn zeg vooral met drinken en in de nacht. Ik hoef Simon er niet meer elke nacht uit te sturen voor een beker warme melk met een beetje chocoladepoeder. Ja ik hou af en toe een beetje vocht vast maar gelukkig nog niet zo erg dat ik op een olifant lijk. Ja en dan mijn ribben, dit is al vanaf december zo dus het went zou je zeggen. Nou ik kan jullie vertellen dit went echt niet! Wat een pijn kan een mens hebben en wat kan je er door beperkt worden. Niet meer kunnen lopen, ja vanaf het bed naar de bank, en hooguit vanaf de voordeur naar de auto. Maar dan denk ik maar ook hier komt een einde aan.

    Ik mag verder niet klagen bedenk ik mij nu, nu ik dit zo aan het typen zitten.

    36 weken echo

    Ook deze week stond er weer een echo op de planning. Het is nu bij iedere echo toch spannend of het de laatste keer is dat we onze kleintjes op beeld zien. Ook tijdens deze echo was weer te zien dat ze het nog erg goed hebben bij mij. Ze groeien goed en de navelstreng werkt ook nog zoals het hoort te werken. Allemaal fijne berichten dus. De metingen kunnen steeds moeilijker gedaan worden omdat ze steeds minder ruimte hebben. Ze liggen dan ook een beetje over elkaar heen. Vraag me niet hoe maar het schijnt. Je zag bij eentje al heel duidelijk dat het zijn middenrif aan het trainen was, daar je het buikje op en neer zag gaan.

    Het blijft gek nu we het einde naderen. Begonnen met een update bij week 8 en nu inmiddels al bij week 36. Wat is de tijd voorbij gevlogen en wat is er veel gebeurd. De laatste loodjes zijn echt aangebroken en wegen dan ook letterlijk en figuurlijk het zwaarst.

     

    Liefs, Kayleigh