• Blog,  Leven met Luuk en Noud,  Tweeling,  Uncategorized

    Leven met Luuk en Noud #15 Het opvoeden is begonnen

    De jongens zijn vandaag precies negen maanden oud, over drie maanden worden ze alweer één jaar oud. Wat een ontwikkeling hebben ze de afgelopen maand doorgemaakt en dat zal nog wel even doorgaan in snel trein vaart de aankomende drie maanden ben ik bang. Ik kan jullie wel vertellen het opvoeden is in huize Haster echt begonnen. In deze blog neem ik jullie mee in de afgelopen maand.

  • Uncategorized

    Op stap met een tweeling, mijn top drie meest irritantste opmerkingen

    Wie kent het niet, je gaat met je new born baby naar buiten en iedereen wil in de kinderwagen kijken zodat je uiteindelijk bijna een uur langer opstap bent dan gepland.

    Als tweelingouder voel je, je een ware attractie

    Als je als tweelingouders naar buiten gaat met je kroost ben je helemaal een attractie. Iedereen wil kijken en heeft wel een opmerking of vraag klaar.

    Hieronder lees je mijn top drie meest irritantste opmerkingen/vragen die wij kregen op straat;

    1. mensen die niet vragen of ze mogen kijken, maar die jouw tegenhouden omdat ze willen kijken en zelf een sprintje ervoor trekken;

     Herken je dit? Je loopt rustig in de stad en het duurt al bijna een half uur om van de ene kant van de straat naar de andere kant te gaan. Telkens die mensen die zeggen ‘’ik wil even kijken hoor’’ nog net niet hijgend van het sprintje die ze ervoor hebben getrokken.

     

    1. mensen die zien dat je met een duo wagen loopt met twee wagenbakken erop en dan nog gaan vragen ‘’Zijn het er twee?’’;

     Als mensen dat vragen dan ben ik in staat om te zeggen ‘’Nee het zijn er drie maar er passen maar twee bakken op’’

     

    1. mensen die in de wagen kijken en vragen ‘’Zijn ze even oud?’’.

     Nee meneer of mevrouw ik ben zo snel weer zwanger geworden na de eerste dat ze er uitzien alsof ze even oud zijn. Of mensen die zeggen, deze is wel ouder dan die andere zeker? Ja u heeft gelijk er zit één minuut tussen.

     

    Natuurlijk ben ik trots op mijn jongens

    Natuurlijk ben ik trots op Luuk en Noud maar ik zou ook wel eens gewoon rustig de stad door willen lopen zonder 1000x aangesproken te worden.

    Mensen, al zie je een tweelingouder lopen met een tweelingkinderwagen, vraag je dan af zou ik ook gaan kijken als het een wagen was met één kindje. Als je dan al wilt kijken vraag het gewoon even netjes, misschien heeft de desbetreffende ouder helemaal geen zin of tijd namelijk.

    Ja een tweeling is speciaal maar ze hebben er niet voor gekozen om als tweeling geboren te worden. Zij zijn ook maar baby’s net als alle andere, alleen ja ze zijn tegelijk geboren en bij eeneiige zijn ze ook nog identiek.

    Ik ben benieuwd wat jij de meest irritantste of opmerkelijkste opmerkingen of vragen vind als je op stap bent ben je kleine. Laat het me weten!

    Liefs, Kayleigh

     

     

  • Blog,  Persoonlijk,  Tweeling,  Uncategorized

    Onze rollercoaster deel 1 – mijn bevalling

    Na twee weken blog stilte is hier een nieuwe blog. Vanaf nu zal de blog dan ook verder gaan over het moederschap van een tweeling en wat daarbij komt kijken. Hopelijk blijf je ons volgen! 

    Vandaag deel 1 van onze rollercoaster – Mijn bevalling

    Onze rollercoaster

     De afgelopen twee weken waren een heftige rollercoaster voor ons. Misschien als jullie mij volgen op sociale media heb je er een klein stukje van meegekregen. Ik zal jullie in twee delen meenemen in een voor ons heftige periode waarin genieten soms echt moeilijk was.

    Mijn bevallingsverhaal

    Op vrijdag 18 mei kregen wij tijdens onze laatste echo te horen dat ze mij op 22 mei gingen inleiden. De gynaecoloog dacht dat het met alleen vliezen breken wel ging lukken. Wat waren wij blij en opgelucht dat we een datum hadden want ik had het echt wel gehad met mijn buik en alle ongemakken die daarbij hoorden. Op zondag 19 mei (1epinksterdag) moesten wij nog voor een CTG en een inwendige onderzoek om te kijken hoever ik eventueel al was. Tijdens het toucheren kwamen ze erachter dat ik al 2 á 3 cm ontsluiting had. Yes dacht ik, die heb ik maar mooi meegepikt zo. Vol goede moed naar huis om ons de volgende avond weer te melden. Omdat ik positief had getest op de streptokokken moest ik voor de bevalling aan de antibiotica. Om het helemaal zijn werk te laten doen moesten er sowieso twee zakjes via het infuus in.

    22 mei 2018 dé dag van mijn inleiding

    Om 07:00 werden wij opgehaald om naar de verloskamers te gaan, hier werd ik aan de CTG gelegd en werd er gelijk gestart met de antibiotica. Om 07:45 kwam de verloskundige om mijn vliezen te breken, wat bleek baby één lag nog niet volledig naar beneden en zij vond het dan ook lastig om ze te breken. De gynaecoloog moest er bij komen om ze te breken. Ik kan jullie vertellen dit ging niet heel zacht zinnig. Gelukkig kon hij mijn vliezen breken en zo waren we begonnen.

    Eerst dacht ik nog dit ga ik wel trekken zonder pijnstilling. Mijn ontsluiting vorderde zoals het hoorde. Er werd besloten om het infuus op te hogen en mijn weeën sterker te laten worden. Op de CTG konden ze de weeën niet helemaal goed monitoren. Toen mijn infuus op 3.5 werd gezet begon de hel voor mij. Ik kwam in een storm van beenweeën terecht. Wat had ik een pijn, het voelde alsof ik totaal verkrampte benen had en echt niet meer kon bewegen. Mijn benen moesten opgetild worden als ik mij wilde verplaatsen. Ik besloot in overleg met de verloskundige voor een ruggenprik te gaan, het was tenslotte pas 13:00 en was pas op de helft van mijn ontsluiting. De ruggenprik laten zetten vond ik erg pittig want zie maar eens ontspannen te blijven zitten als je zo’n pijn hebt. Wat was het een verlichting zeg dat de ruggenprik gezet was, ik kon de rest van de uren zo wel door en wat was het fijn dat ik mijn benen lichtjes kon bewegen.

    De rest van de middag vorderde het gestaag en mochten we niet klagen. De verloskundige vertelde dat ik zo rond 7 uur zoals het er naar uit zag wel volledige ontsluiting zou hebben, en dat voor 9 uur de baby’s er wel zouden zijn. Wat is het fijn om

    op die manier de tijd af te tellen.

    Spoed keizersnede

    19:00 kwam de verloskundige kijken en ik zat op 9cm ontsluiting. Nog 1cm te gaan dachten we, we waren er bijna, het einde was in zicht. Helaas zakte baby één niet mee naar beneden en bleef een beetje ‘hangen’. De gynaecoloog werd er bij gehaald en die wilde eerst het infuus nog een beetje omhoog hebben. Tot we op de CTG zagen dat baby één dippen begon te krijgen en het toch allemaal niet meer zo leuk vond. Toen besloot de gynaecoloog gelijk we gaan naar de OK en we gaan ze halen met een spoed keizersnede. Wat er dan in je omgaat na al een hele dag aan het ‘werk’ te zijn geweest kan ik niet omschrijven. Op zo’n moment voel je, je gewoon echt enorm k*t. Op dat moment startte voor mij de emotionele rollercoaster. Vanaf het moment dat het woord keizersnede viel ging bij mij het lichtje uit en heb ik alles in een waas beleefd.

    Eenmaal op de OK ging het allemaal heel snel. Voor mijn gevoel hadden ze mij net opengemaakt en toen kwam de eerste er al uit. Tot een ieder zijn verbazing was het baby twee die als eerst geboren werd. Om 19:53 werd onze Luuk geboren en een minuut later om 19:54 kwam onze Noud ter wereld. Ze werden gelijk naar de behandeltafel gebracht want wat bleek ze hadden toch het Tweeling Transfusie Syndroom (TTS). Onze Noud was de donor geweest waardoor hij klein en wit was door de bloed armoede. Hij moest dan ook even geholpen worden met ademen. Onze Luuk was de ontvanger en was groot en rood door dat hij stroperig bloed had. Onze jongens gingen gelijk naar de couveuse afdeling. Simon kwam mij in de gauwigheid vertellen dat we twee zoons hadden gekregen want dit wist ik nog niet eens. Een verpleegkundige vroeg aan mij of ik de jongens al gezien had. Toen ik daarop nee antwoorde kwam toch wel het verzoek om even met de couveuse langs mij te rijden. Zo heb ik mijn jongens maar een paar seconden gezien na de geboorte.

    Wat voel je je dan eenzaam op zo’n OK met allemaal medici om je heen. Mijn twee jongens en Simon waren al weg naar de couveuse afdeling. Als de jongens eruit zijn moeten ze uiteraard verder met mij, helaas wilde mijn baarmoeder niet vanzelf krimpen en kreeg ik daar medicatie voor. Na een vermoeiende dag en een hoop medicatie ging bij mij helemaal het kaarsje uit en ik kon alleen nog maar overgeven. Ik voelde mij zo slecht. Ik geloof dat ze met mij nog wel anderhalf uur bezig zijn geweest. Eenmaal op de verkoeverkamer werd ik er niet beter op. Ik bleef maar overgeven en ik kreeg dan ook wat voor de misselijkheid. Ik had net één druppel via mijn infuus gehad en ik viel al in slaap.

    Toen ik stabiel was mocht ik dan eindelijk naar de couveuse afdeling. Alleen ik voelde mij zo duf dat ik eigenlijk alleen maar wilde slapen. Ik stond daar met mijn bed tussen de jongens in maar ik was er eigenlijk niet. Fysiek was ik er maar geestelijk totaal niet.

    (Noud is li & Luuk re)

    Nu lijkt het alsof ik dit allemaal heel goed kan navertellen maar heb er echt hulp bij nodig gehad van Simon en de verpleegkundige die erbij waren. Tijdens mijn ziekenhuis opname heb ik er uitgebreid over gesproken met de verpleegkundige die erbij was want ik was het kwijt. Vanaf het woord keizersnede is bij mij het lichtje uitgegaan en was ik eigenlijk pas de volgende dag weer helder. Gelukkig heb ik er veel over kunnen praten en hebben we ook nog een gesprek met de gynaecoloog om het hier allemaal nog eens over te hebben.

    Wat mij nog het meeste raakt is dat ik ze niet even heb kunnen zien of aanraken na de bevalling en dat we dan ook geen ‘eerste familie foto’ hebben van dit moment. Dit soort momenten komen namelijk niet meer terug en kan je ook niet meer over doen.

    Mijn advies is dan ook als je zoiets meemaakt, praat erover!

     

    Dit was mijn bevallingsverhaal, ik had het me anders voorgesteld maar realiseer mij ook dat het niet anders is. We moeten min of meer dealen met hoe het is gegaan. Het belangrijkste is dat mijn twee mannen onze nieuwe wereldburgers zijn.

    Liefs, Kayleigh

    P.S. woensdag komt deel twee online over onze rollercoaster.

  • Alles over mijn tweelingzwangerschap,  Blog,  Persoonlijk,  Uncategorized

    Update 34 weken zwanger; de week van de mijlpalen

    Nu ik deze blog aan het schrijven ben zit ik in de tuin, in het zonnetje. Normaal zou ik erbij zeggen lekker of heerlijk, maar helaas kan ik dat niet want het kost energie. Momenteel kost zitten, lopen en liggen energie maar hé, we hebben weer een mijlpaal bereikt! Joehoee! We hebben de 34 weken gehaald. Wie had dat nou gedacht? We hadden het alleen maar kunnen hopen. Zo was er nog een mijlpaal deze week; dat was het geregistreerd partnerschap. Uiteraard stond er deze week ook weer een echo op het programma.

    Even lekker klagen over de lichamelijke gesteldheid

     Zo laten we eens beginnen met even lekker te klagen, onder het mom dan hebben we dat maar gehad. Het is namelijk niet alleen maar rozengeur en maneschijn een zwangerschap.
    Sinds ik uit het ziekenhuis ben gekomen merk ik echt dat het zoveel zwaarder wordt. Eerlijk gezegd ben ik er wel een beetje klaar mee. In feite zit ik aan huis gekluisterd want alleen al 10 minuten boodschappen doen is al teveel. Gelukkig is het lekker weer en kan ik buiten zitten maar om nou te zeggen dat mijn gestel dat zo fijn vindt? Nee niet echt. Eerst kreeg ik pas begin van de avond last van mijn ribben/rug en buik nu is dat al verplaatst naar als ik een uurtje uit bed ben. Aangezien ik niet meer langer kan slapen dan 8 uur ’s morgens zijn dat lange dagen. Maar hé ondanks dat ik momenteel de hele dag met pijn loop en een harde buik zitten onze kleine guppy’s nog steeds lekker warm bij mij. Natuurlijk weet alles in mij dat hoe langer ze blijven zitten hoe beter het voor ze is.

    Maar goed genoeg geklaagd want we hebben deze week ook een andere leuke mijlpaal bereikt.

    Geregistreerd partnerschap

    Sinds 2 mei 2018 zijn wij geregistreerd partners. Laat dit nu sinds 1 januari 2018 gelijk staan aan trouwen. Oei als je er zo overdenkt klinkt het wel heftig haha.
    We hebben het allemaal heel klein gehouden met familie maar het was wel heel gezellig. We wilde de ceremonie niet heel serieus en groot hebben, simpelweg omdat dit niet bij ons past vinden wij. Wij wilde dat het lekker losjes en vlot zou gaan. Gelukkig kregen wij de ‘ideale’ trouwambtenaar daarvoor. Tenslotte kregen we ook nog een mooi cadeau van hem (zie onderstaande foto).
    Het is allemaal gegaan zoals we graag wilden. Na afloop hebben we gezellig met de aanwezigen bij ons thuis een hapje gegeten.

    (dit beeld staat voor onze liefde en de twee hartjes voor de tweeling)

    De burgemeester

    Wat erg leuk was dat onze burgemeester aanwezig was bij het gehele officiële gedeelte op het gemeentehuis. Nu zie ik jullie denken, de burgemeester? Ja ik zal jullie even een korte uitleg hierover geven;

    Dat wij ons geregistreerd partnerschap gingen melden werd er gevraagd, of wij nog voorkeur voor een trouwambtenaar hadden. Die hadden wij niet maar dat wij thuis kwamen vond Simon het wel heel leuk om de burgemeester te vragen. Zo gezegd zo gedaan een mailtje gestuurd met de vraag en ook de vermelding dat wij twee kleine juttertjes verwachtten. Hij kreeg al heel snel een mailtje terug dat hij het een eer vond dat wij hem vroegen maar dat hij geen ‘trouwmeneer’ was. Hij wenste ons alle geluk en bleef graag op de hoogte over de nieuwe juttertjes.

    Nou dat is sympathiek toch? Simon had dit ook verteld tijdens het voorgesprek met de trouwambtenaar. Toen wij op het gemeentehuis stonden te wachten om de zaal in te mogen, werd er verteld dat de trouwambtenaar nog een leuke verrassing had voor ons. Wat bleek hij had de burgemeester uitgenodigd om erbij te zijn en jawel daar was hij. Hoe leuk en speciaal is het dat de burgemeester bij onze ceremonie was. Na afloop hield hij nog een kort praatje en kregen we nog een mooie karaf cadeau die speciaal voor de gemeente Den Helder gemaakt is.

    (de toespraak van de burgemeester)

    Jullie begrijpen wel dat dit iets is wat we echt niet meer vergeten.

    Maar aangenaam kennis met jullie te maken ik ben vanaf dat moment Kayleigh van Nuland-Haster haha.

    (onze ringen)

     

    Zwangerschapscraving

     Het is een tijd geleden dat ik dit onderwerp toevoegde aan mijn blog. Maar ik denk dat ik weer een craving heb, maar het kan ook door het lekkere weer komen. Ik heb namelijk heel erg de behoefte aan koude dranken met koolzuur. Gelukkig is dit alles en valt het mee.

    34 weken echo

    Tegenwoordig hebben we elke week een echo, zo ook deze week weer. Ze groeien allebei nog erg goed en hebben nog steeds geen groei achterstand. Ben wel heel benieuwd wat de gewichten zullen zijn als ze geboren zijn. Op de echo was te zien en te meten dat mijn navelstreng en dus ook mijn placenta nog erg goed werken. Tijdens deze afspraak is ook al wel een beetje de einddatum bekend geworden. Deze vertel ik jullie echt niet, dan is het toch nog een beetje een verrassing :).

    (baby 2)

    Ook kwam er te sprake dat bij mijn opname in het ziekenhuis aan het licht was gekomen, dat ik een streptokokken bij mij draag. Het is overigens niet te zeggen dat de kinderen hier iets van krijgen bij de geboorte maar het kan. Dit wil ik wel even duidelijk hebben. Het is overigens ook niks gek van 20% van de zwangere is drager hiervan, alleen wordt er nooit over gesproken.

    Wij moeten nu dus gaan nadenken over of ik hiervoor antibiotica wil, nu is het zo dat bij een vroeggeboorte je het sowieso krijgt.

     

    Al met al was het een goede week. En dat ik zo’n last heb van mijn hele gestel moet ik maar op de koop toe nemen. Het is aanpassen maar ik weet dat het geen maanden meer gaat duren. Zoals ik in mijn vorige blog al typte het aftellen is begonnen!

     

    Liefs, Kayleigh